Odszedł kolejny, jeden z pierwszych ratowników Grupy Sudeckiej.

Czy Pan Bóg nie ma litości ? Pomyślałem w pierwszej chwili.

Kilka tygodni temu pożegnaliśmy Wieśka Chachułę. Włodek – „Włodziu”- był jednym z pierwszych ratowników i przewodników, góral karkonoski z wyboru. Związany z Karkonoszami od czasów Liceum, które ukończył w Jeleniej Górze. Pracując w schroniskach, przy znakowaniu szlaków i tyczkowaniu poznał Karkonosze znakomicie. W pierwszych latach ( od 1954 r.)  był ratownikiem sezonowym zimą, latem prowadził wycieczki – był przy tym znakomitym gawędziarzem. Przy „góralskich herbatkach” Jego opowieści były kolorowe, pełne humoru, ogromnej wiedzy o ludziach, zdarzeniach, wypadkach. „Włodziu” był chodzącą kroniką – przewodnicko-ratowniczą

Sylwester, dzień pożegnania Starego i powitania Nowego roku. Telefony, telefony – życzenia, i ten jeden telefon, od Rysia Jędreckiego – byłem przygotowany na kolejne życzenia.
– Włodek Kosterkiewicz nie żyje, zmarł wczoraj w jeleniogórskim szpitalu.

Odszedł kolejny, jeden z pierwszych ratowników Grupy Sudeckiej.

Czy Pan Bóg nie ma litości ? Pomyślałem w pierwszej chwili.

Kilka tygodni temu pożegnaliśmy Wieśka Chachułę. Włodek – „Włodziu”- był jednym z pierwszych ratowników i przewodników, góral karkonoski z wyboru. Związany z Karkonoszami od czasów Liceum, które ukończył w Jeleniej Górze. Pracując w schroniskach, przy znakowaniu szlaków i tyczkowaniu poznał Karkonosze znakomicie. W pierwszych latach ( od 1954 r.)  był ratownikiem sezonowym zimą, latem prowadził wycieczki – był przy tym znakomitym gawędziarzem. Przy „góralskich herbatkach” Jego opowieści były kolorowe, pełne humoru, ogromnej wiedzy o ludziach, zdarzeniach, wypadkach. „Włodziu” był chodzącą kroniką – przewodnicko-ratowniczą.

Włodek był ratownikiem wyrazistym, szczególnie przydatnym w czasie akcji poszukiwawczych, kiedy siedząc w Stacji Centralnej prowadził kolegów po „zakamarkach” Karkonoszy. Krzysztof Czerkasow – nasz lekarz, zainicjował ciekawe spotkania, na których – czasami przy szklaneczce – snuliśmy opowieści „jak to drzewiej bywało”. Ma z tego powstać książka. Filarem tego przedsięwzięcia był właśnie Włodek. Nikt z nas nie przypuszczał, że odejdzie tak szybko. Ale, obiecuję, książkę napiszemy!

Szkoda tylko, że nie będziemy mogli mieć na niej autografu Tego, który tak fantastycznie pamiętał i opowiadał o tamtych latach.

A może te opowieści będzie snuł gdzieś, w innych, lepszych górach?

Cześć Twej Pamięci, Włodku…

– Marian Sajnog